Fytotherapie, oftewel genezen met planten, is een van de oudste vormen van geneeskunde ter wereld. Het werd al duizenden jaren geleden in verschillende culturen gebruikt. Historische bronnen laten zien dat het zijn oorsprong vindt in oude beschavingen zoals Sumerië, Babylon en Egypte, maar ook in de vroege hoogontwikkelde culturen van India, China en Iran. In de Perzische geneeskunde speelde de beroemde arts Ibn Sina (Avicenna) een belangrijke rol. Hij documenteerde honderden geneeskrachtige planten en hun toepassingen. Ook in systemen zoals de Traditionele Chinese Geneeskunde (TCM), Ayurveda uit India, Tibetaanse geneeskunde en Kampo uit Japan spelen kruiden een centrale rol. In het oude Griekenland beschreven Hippokrates en Dioskurides hoe planten gebruikt konden worden om ziektes te behandelen. De Romeinse arts Galenos breidde deze kennis verder uit en zijn invloed was eeuwenlang merkbaar in de Europese geneeskunde. In de 19e eeuw begon de moderne wetenschap werkzame stoffen uit planten te isoleren, zoals morfine uit de papaverplant en digitalis uit vingerhoedskruid. Daardoor ontstonden veel van de medicijnen die we vandaag kennen. Hoewel de belangstelling voor planten in die tijd wat verminderde, is er sinds de jaren 1980 weer een sterke heropleving van de fytotherapie – waarbij traditionele kennis wordt gecombineerd met moderne wetenschappelijke inzichten.